آرامگاه ابن يمين فريومدي

ابن یمین فریومدی

 
محمود بن يمين الدين فريومدى از شاعران سده هشتم هجرى و از ستايشگران خاندان سربدارى از معروف ترین شعرای قطعه سرای ایران و یکی از شعرای نامدار قرن هشتم هجری است وی در حدود سال 685 هجری در قریه فریومد دیده به جهان گوشوده است تاریخ وفات ابن یمین را فصیحی خوانی در ماه تاریخی ذیل که شاعر آن را نام برده اینچنین آورده است

بود از تاریخ هجرت هفتصد با شصت ونه*روز شنبه هشتم ماه جمادی الاخرین
گفت رضوان جور را برخیز استقبال کن*خیمه بر صحرای جفت برزند ابن یمین

در تذکره شعرای دولتشاه سمرقندی آمده است که ابن یمین هنگام وفات رباعی ذیل را سروده است

منگر که دل این یمین پرخون شد*بنگر که از این جهان فانی چون شد
مصحف به کف و چشم به در  دیده به دوست*با پیک اجل خنده زنان بیرون شد

چنانچه در مقدمه ایوان ابن یمین آمده آباد و اجداد او پیوسته اشتغال به شغل دیوانی و مستوفی داشته و در خدمت سلاطین و مناشیر ملوک بوده اند ابن یمین نیز تا قبل از واقعه قیام سربداران با اکراه در خدمت مغولان خراسان به مستوفی گری مشغول بوده است ودر ابتدای خدمت برای کسب روزی به مدح طغاتیمور علاءالدین محمدصاحب دیوان وزیر و غیره پرداخته ولی نامردی هایی در دستگاه ملکوتی ایشان دیده که با روح آزادی و آزادگی وی سازگار نبوده است به ویژه زمانی که به اسارت کریتان در آمد و نسخه منحصر به فرد دیوان اشعارش را از دست داد ولی ا هزار درد سر خودش را به سربداران رساند و در آن جنگ به اسارت رفت ابن یمین در اواخر عمر از نایداری اوضاع واخوال زمانه به تنگ آمده وبه فرود زادگاه خود رفته و تا پایان عمر به حرفه دهقانی مشغول گردید از سیاق کلام و خلق و خوی ابن یمین این نکته مسجل می شود که وی فردی مسلمان و شیعه دوازده امامی و فردی قانع زاهد و به مانی اخلاقی سخت پای بند بوده است و معروفیت او به خاطر سرودن قطعات اخلاقی اوست

خون می خورد چو تیغ در این دور هر که او*یک روی و یک زبان بود از پاک گوهری
مانند شانه هرکه دو رویست و صدزبان*برفرق خویش جای دهندش به سروری

آرامگاه این بزرگوار در روستای فرومد برسر راه شوسه میامی به سبزوار و 100 کیلومتری شرق میامی واقع گردیده است و در دهه 45 شمسی تجدید بنا و به صورت مجموعه شش ضلعی زیبایی به روی تپه ای بلند درون باغی با صفا با اسلوب جدید مهنسی ساخته شده است که کتابخانه ای در آنجا جای گرفته است گزیده ای از اشعار وی

مرد آزارده در میان گروه*گرچه خوشگوی و عاقل و داناست
محترم آنگهی  تواند بود*که از ایشان به مالش استغناست
وانکه محتاج خلق شد خوارست*ورچه با علم بو علی سیناست